Verslag Kraaiendag met Wetters (en een Staby) 

De wekker gaat…… Het is zaterdagochtend 28 april 04.00 uur. Mijn partner, Monique (Adriaanse ), en ik doen voorzichtig 1 oog open. Het is nog donker. Waarom gaat die wekker zo vroeg? Ow ja. Onze jachtcombinatie* Is door de WBE ** gevraagd om op deze dag mee te doen aan de bestrijding van kraaien.

In ons jachtgebied zijn (te) veel kraaien weten wij. In het kader van de bescherming van onder andere jonge hazen en weidevogels is er besloten dat hier iets aan gedaan moet worden. Dit valt dan niet onder de noemer “Jacht” maar heet “schadebestrijding”.
Zoals gezegd wij hebben toch wat moeite met dit vroege uur maar de honden daarentegen helemaal niet. Zodra zij merken dat wij wakker zijn en onze camouflagekleding aantrekken zijn ze bijna niet meer te houden van opwinding en enthousiasme. Ze rennen en springen door het huis, stoeien met elkaar en blaffen naar ons.
Wij ontbijten rustig. De honden niet. Zij lopen heen en weer tussen ons en de buitendeur. “Kom op baas, wij willen aan het werk” lijken ze te zeggen.
Alle spullen worden verzameld. Plastic lokkraaien, camouflagenetten, krukjes, thermoskan met koffie om zo maar even wat te noemen.
De honden worden even uitgelaten. Ze zullen straks namelijk een aantal uren rustig op post*** moeten kunnen blijven zitten. Na deze korte wandeling willen de honden niet meer naar binnen maar direct de auto in.

Kwart voor 5 we komen aan bij de jachthut, onze “thuisbasis” hier komt onze jachtcombinatie bij elkaar.
Wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat wij slechts 5 minuten rijden daarvandaan wonen. Hier eten en drinken we voor en na de jacht. Of, zoals nu, de schadebestrijding.
Langzaam maar zeker komen ook de andere mensen en honden aan.
De “tactiek” wordt besproken. Er wordt afgesproken welk groepje waar gaat zitten. Wij met onze Staby (Bink) en onze Wetter (Lex) zijn ingedeeld bij Jaap met zijn Wetter (Bruno).
Kwart voor zes. We zetten onze schuilplaats op. Camouflagenetten gespannen, krukjes neergezet en natuurlijk ook de honden op hun plekje gezet. De plastic lokkraaien her en der in kleine groepjes geplaatst tussen de net opkomende zomertarwe.
Als we klaar zijn begint het langzaam licht te worden. Kwart over zes is het licht. Het grote wachten begint. De honden begrijpen het. Vandaag niet achter je neus aan om levend wild te zoeken zodat de baas en overige jagers kunnen schieten. Vandaag gewoon rustig stilletjes blijven zitten en opletten. De honden net zo goed als wij.

Het is echt bijzonder om te zien hoe deze ervaren honden schijnen te begrijpen wat de bedoeling is. Vaak zien wij aan de reactie van de honden dat er “iets” onze kant op komt.
De tijd verstrijkt, geen kraai te horen, laat staan zien. We luisteren goed of de andere groepjes meer succes hebben. We horen geen schoten. Dus ook daar is het nog rustig.
Zo langzaamaan gaan we geluiden horen, een bromfiets over de dijk, een auto die voorbij zoeft over diezelfde dijk. De koeien in de weide achter ons hebben ons ontdekt en komen nieuwsgierig buurten. Wij en de honden blijven rustig zitten.

Bink (onze Staby dus) “bestudeert” de lucht. Hij ruikt wat. En ja hoor, een brutale fazantenhaan loopt over het veld naar ons groepje plastic kraaien. De hond heeft hem dus geroken voordat wij hem konden zien. Bink maakt oogcontact met mij, zo van; “Hé baas, die kun je makkelijk schieten”. Maar fazanten staan vandaag niet op de lijst om geschoten te worden. We bekijken hem op het gemak. En hij scharrelt voorbij zonder ons te zien. Onze camouflage is dus in orde.
We horen schieten. Een van de andere groepjes heeft waarschijnlijk meer geluk dan wij. Leve “whatsapp” we lezen dat de eerste kraai binnen is.
Wij zien nog steeds niets. Hoewel, een groepje van 6 hazen speelt vlakbij ons in het veld. We kijken er geamuseerd naar, net als de honden. Al zouden deze laatste er het liefst achteraan gaan natuurlijk. Maar we zitten “op post” en dat lijken ze te begrijpen.
We nemen maar eens een beker koffie. Er vliegt voor ons toch even niets om op te schieten. Bovendien is het gaan regenen. En ja hoor, je let even niet op landen er pardoes een paar kraaien tussen hun plastic “familieleden”. We laten ze hun gang gaan in de hoop dat er meer kraaien komen.
De honden kijken van de kraaien naar ons en terug. Ach, ze willen zo graag. Bruno gaat uit frustratie op mollen jacht. Hij graaft een kuil. Lex denkt; “Ik heb het wel gezien. Het was vroeg dag. Welterusten” en gaat slapen. Tsja, de spanningsboog van relatief jonge honden is niet zo groot. Geconcentreerd zijn en blijven valt niet mee. Maar hij wordt ruw gewekt door geweerschoten van de andere groep. “Onze kraaien” schrikken er van en vliegen weg.
Eén van de kraaien maakt een fout en vliegt recht op onze schuilhut af. Knal, hij stort kik dood neer. Bruno is de gelukkige. Hij sprint uit de schuilhut en pakt de geschoten kraai op. Loopt een rondje met zijn trofee en komt hem netjes bij zijn baas brengen.
De rest van de ochtend horen we vanuit de verschillende groepen nog het nodige geweervuur. Bij ons blijft het stil. 1 schamele kraai voor ons drieën. Weinig, of eigenlijk geen actie mogelijkheden voor onze honden. Maar dat hoort erbij.

Om 10 uur verzamelen we weer in de Jachthut. Onder het genot van nog meer koffie en koek wordt er nagepraat en geteld wat deze ochtend heeft opgeleverd. Totaal 85 kraaien. Toch nog een redelijk aantal. Twee groepen hadden ieder een flinke hoeveelheid. Van de andere 3 groepen was het net als bij ons; zeer schamel.
Eén groepje met 2, één groepje met helemaal niets en wij met onze ene kraai. Toch hebben we allemaal weer genoten.
Eén groep heeft zelfs een sprong van 5 reeën gezien waarvan 1 kreupele bok. Maar niet zo kreupel dat we heb eruit zullen moeten halen. Hij kan tenslotte nog steeds 4 geiten de baas. Hij heeft zich misschien verstapt. Maar zeker niets gebroken. We zullen hem in de gaten houden. Zijn leven mag geen lijden worden.

En om de honden toch nog te plezieren rijden wij om ongeveer half 12 naar de “hondenschool” waar wij altijd trainen. Daar hebben zij zich nog een paar uur mogen uitleven met het apporteren van dummy’s en andere zaken die bij de jachttraining horen.

’s Middags om 4 uur zijn we weer terug. Het was een heerlijke dag en een beetje moe maar voldaan vallen de honden eenmaal thuis in slaap. Ze zijn tenslotte zo’n 12 uur wakker geweest. En dat is best lang voor een hond.

Wij gaan nog even naar de supermarkt. We moeten tenslotte wel allemaal eten.

Dick Visser

* Een groep jagers, mannen en vrouwen met geweer, en voor-jagers, mannen en vrouwen met

getrainde jachthonden.

** Wild Beheers Eenheid

*** Plek waar jager en hond verstopt zitten